Ju dôwno jem nie mia sztótów na rozmeszlanie. Ë to nawetka nie z felënku czasu.  Dosc wiele sã dzejało slednym czasã. Na szczescé sómëch dobrich rzeczów. Ju nie pamiãtóm cziéde jem bëła w lese… A nawetka na czerwiónym widze nie rozmeszliwóm…

Jedno je gwesny: rozmëszlanié je na tëli wôżne w żëcym, ze nié może bëc tak, że gò nié mô.

Jak długo Ce nié ma

Ju ùsedzec nié mògã

Chòdzã òd jednégò òkna do drëdżégò

Żdajã

Czëjã kroczi na trapach,

Zrywóm sã  ë biegnã

A to blós sąsód szedł

Żdajã

Nié mògã so môlu nôlezc

Łażã z nórtu w nórt

Co do rãczi wezmã, kłôdã nazôd

Żdajã

Telefón zwòni – zôs biegnã

Pòdnoszã do ùcha

- To leno wastnô z jaczié promocëji,

Żdajã

Zédzer jidze niemòżlëwie wòlno a głosno

Kù reszce szmërgóm w niégò pòdëszką

Chtërën spôdô z wiôldżim rëjbachã na zemiã

Ë wchôdôsz Të z ùsmiéwkã na gãbie

ë pëtôsz cëż sã stało

A jô cëskóm sã na Ce

Ë kszkóm

Takô jem stesknionô!

Dôch to ju je trzë gòdzënë jak Ce nié mô…

Mògã wszëtkò,

górë przenoszëc

chòdzëc pò wòdze

Nót je leno ùwierzëc

Mògã spiéwac, krziczec, płakac

jeżle blós chcã

Abò nôlezc swój môl w swiece

Mògã wszëtkò

Le sã bòjã

Mëszlã, że nie je wôrto

Abò, że mdze za cãżkò

Mògã wszëtkò…

Górë przënoszec

ë chòdzec pò wòdze

Nót je leno ùwierzëc

Za te wszëtczié rzeczë:

sznëptuchë na zemi,

bùtë pòd stołã,

ruchna w nórce,

łóżkò nieschòwónë,

papiórë rozgrzebónë,

taska óstawionô,

antikòncepcyjny kòszle,

sterczący klatë,

ë za felenk czasu,

Twòji “mądri radë”

Za to Cã lubiã…

Czasã Twòji òcze

Miast zymkòwò zelenic

Są taczié zemny i dzywny…

W chòrich gôdkach-

Òczë zdrzą w jinszą stronã

Zdrzą leno gdze bë sã schòwac

Twòji remniona-

Nie grużący sã kùch

Nie pôchną ferfenmencowim smarã

Jô w Twòjich remnionach-

Niejawerny dizonans

Deszcz szczescô

Szos nad przëpadnią…

Szeptã na ùchò rzekã, że

Że jô, jô sã tégò wërzékóm

Tëch rénków jak febra

Pòd òknã Twòjim czéj skamżoch

Sedzôł jem za bómą nie rôz…

Tëch gwiôzd spôdającëch

Pijanych gwiôzd na smiot

Òb noc czej bãdã ùmierac

Szeptã na ùchò rzekã, że

Że jô, jô sã tégò wërzékóm

Wërzékóm, bò…

Nicht tak piãkno nie gôdôł,

Że sã bòji miłotë…

Nicht tak piãkno nie gôdôł,

Że sã bòji miłotë… Blós Të

Niżle grzëmòt ùderzë i tãga

Przeńdą bez żôlów mòst

Niżle dzyń stąd òdlecy na blómie…

Niżle groszk i rozë,

Kùszną sã znowù bez płot,

Nizle pich zamiece pòdwòrzé…

Szeptã na ùchò rzekã, że

że jô, jô sã tégò wërzékôm

wërzékôm, bò…

Nicht tak piãkno nie gôdôł,

Że sã bòji miłotë…

Nicht tak piãkno nie gôdôł,

Że sã bòji miłotë… Blós Të

Ùgrupòwanié amidowé mòżna bez jiwru dostac na dardze syntezë…

 Jidã Twòją stegną

Dzes dzesãc stopów pòd zemią

Czëjã Cë czéj gôdosz, le nie mògã rzeknąc nick

Rzeczesz, że brëkùjesz mie

le pózni jidzesz i niszczësz mie

Rzeczesz mie, że Cë drãgò

Jem nie meslôł, że mòga zmieniec to

E rzeknã

Ju za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Rzekł jem, że za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Jo bë mógł zniesc pòstãpną szansã, pòstãpny ùpôdk

zastrzélëc sã dlô Ce

ë jô brëkùja Ce jak serce brëkùje bicô

Le to nic nowégò nie je

Jô jem Ce kòchôł prôwdzewim ògniã

Terô nen òdżiń kùsk zestigł, a Të rzeczesz

‘Wëbôcz’ czej nen aniół niebiesczi dôl mie mëslec, że to Të

Le bòjã sã…

Ju za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Rzekł jem, że za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Ju za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Móm  rzekłe, że za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Ju za pòzdze je na żôl

Móm  rzekłe, że za pòzdze je na żôl

Jidã Twòją stegną dzes dzesãc stopów pòd zemią

Tatkòwi z leżnotë 51 gebùrstachu…

Jakbë nigdë nick jidã ju w prągu ceniô

I widzã jak zachòdzy słuńce Tatka ë Nenczi

Jakbë nigdë nick drëchów tëli na smãtôrzach

Jakbë nigë nick kwitną na niéch kwiôtczi

Jakbë nigdë nick słuńce swiecy jinszëm

I chto jinszy ze swiatã sa zżëwô

Jakbë nigdë nick szpôrtëjemë, pijemë

Chòc kòl stołu wcyg kògòs felëje

Jakbë nigdë nick pòstãpnô jeseń lecy

Jakbë nigdë nick żecy ùcekô

Jakbë nigdë nick robiã dobrô mùnia do złi grë

I z nôdzeją na witro żdajã

 Cze pamiatosz dercha sebie

z naszech downech dniów

Gdy młodi beł swiat

Cze pamiatosz o tech snieniach

o tech godkach jaż do rena

czede żecy miało szmaka

Rzecze co sa z Toba stało,

gdze nen widny łisk

chteren w Twojich oczach skrził

cze z nech downech snieniów

smieje sa dzys czas

Ju nie wierzysz wnetka w nick

Może prawie przeszła chwila

żebe godac z sobą wiacy

bez łże cze też drapanio ren

Może to jesz nie je wszetko

Może nie za pózno badze

be naroz stracony chwecyc czas

Czemu mosz Te wierzec

w nen cały dzywny swiat

Żle w tobie je teli prowd

Werzuc całi żol

on zgaszi oczu łisk

Przeboczi Tobie downy snik

Choc be z naszech snieniów

nie roz smioł sa czas

jesz za pozdze nie je, nie

nolezc dlo se miesce

gdze nie boli nick

e tam budowac nową checz….

Pisza do Cebie

nen sledny lest

w checze je cecho

on spokójno spi

a jo…

przechodom nazot

do naszech dniów

wcyg jes tak krótko

cze tego chca, cze nie

Wierza, ze czedes potkóme sa,

W postapnym żecym, noleza Ce

Pisza do Cebie

bo ju je czas

zgaszec nen odżiń

co wcyg sa poli w nas

jic tede precz

kochóny mój

może za stalat…

czedes mdzesz wiedzoł

tak muszało bec…

Wierza, ze czedes potkóme sa,

W postapnym żecym, noleza Ce

Wszetko mo swój mol e czas – dobre e złe

co nam namienione, nie obeńdze nas

Choc rzeka Ce odeńc

to jesz nie je kuńc

bo czedes na gwes

zjiscy sa nen snik

Wierza, ze czedes potkóme sa,

W postapnym żecym, nolezesz mie

Wierza, ze czedes potkóme sa,

W postapnym żecym, noleza Ce