Miast zymkòwò zelenic

Są taczié zemny i dzywny…

W chòrich gôdkach-

Òczë zdrzą w jinszą stronã

Zdrzą leno gdze bë sã schòwac

Twòji remniona-

Nie grużący sã kùch

Nie pôchną ferfenmencowim smarã

Jô w Twòjich remnionach-

Niejawerny dizonans

Deszcz szczescô

Szos nad przëpadnią…

Szeptã na ùchò rzekã, że

Że jô, jô sã tégò wërzékóm

Tëch rénków jak febra

Pòd òknã Twòjim czéj skamżoch

Sedzôł jem za bómą nie rôz…

Tëch gwiôzd spôdającëch

Pijanych gwiôzd na smiot

Òb noc czej bãdã ùmierac

Szeptã na ùchò rzekã, że

Że jô, jô sã tégò wërzékóm

Wërzékóm, bò…

Nicht tak piãkno nie gôdôł,

Że sã bòji miłotë…

Nicht tak piãkno nie gôdôł,

Że sã bòji miłotë… Blós Të

Niżle grzëmòt ùderzë i tãga

Przeńdą bez żôlów mòst

Niżle dzyń stąd òdlecy na blómie…

Niżle groszk i rozë,

Kùszną sã znowù bez płot,

Nizle pich zamiece pòdwòrzé…

Szeptã na ùchò rzekã, że

że jô, jô sã tégò wërzékôm

wërzékôm, bò…

Nicht tak piãkno nie gôdôł,

Że sã bòji miłotë…

Nicht tak piãkno nie gôdôł,

Że sã bòji miłotë… Blós Të

Dzes dzesãc stopów pòd zemią

Czëjã Cë czéj gôdosz, le nie mògã rzeknąc nick

Rzeczesz, że brëkùjesz mie

le pózni jidzesz i niszczësz mie

Rzeczesz mie, że Cë drãgò

Jem nie meslôł, że mòga zmieniec to

E rzeknã

Ju za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Rzekł jem, że za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Jo bë mógł zniesc pòstãpną szansã, pòstãpny ùpôdk

zastrzélëc sã dlô Ce

ë jô brëkùja Ce jak serce brëkùje bicô

Le to nic nowégò nie je

Jô jem Ce kòchôł prôwdzewim ògniã

Terô nen òdżiń kùsk zestigł, a Të rzeczesz

‘Wëbôcz’ czej nen aniół niebiesczi dôl mie mëslec, że to Të

Le bòjã sã…

Ju za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Rzekł jem, że za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Ju za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Móm  rzekłe, że za pòzdze je na żôl, za pòzdze je

Ju za pòzdze je na żôl

Móm  rzekłe, że za pòzdze je na żôl

Jidã Twòją stegną dzes dzesãc stopów pòd zemią

Jakbë nigdë nick jidã ju w prągu ceniô

I widzã jak zachòdzy słuńce Tatka ë Nenczi

Jakbë nigdë nick drëchów tëli na smãtôrzach

Jakbë nigë nick kwitną na niéch kwiôtczi

Jakbë nigdë nick słuńce swiecy jinszëm

I chto jinszy ze swiatã sa zżëwô

Jakbë nigdë nick szpôrtëjemë, pijemë

Chòc kòl stołu wcyg kògòs felëje

Jakbë nigdë nick pòstãpnô jeseń lecy

Jakbë nigdë nick żecy ùcekô

Jakbë nigdë nick robiã dobrô mùnia do złi grë

I z nôdzeją na witro żdajã

z naszech downech dniów

Gdy młodi beł swiat

Cze pamiatosz o tech snieniach

o tech godkach jaż do rena

czede żecy miało szmaka

Rzecze co sa z Toba stało,

gdze nen widny łisk

chteren w Twojich oczach skrził

cze z nech downech snieniów

smieje sa dzys czas

Ju nie wierzysz wnetka w nick

Może prawie przeszła chwila

żebe godac z sobą wiacy

bez łże cze też drapanio ren

Może to jesz nie je wszetko

Może nie za pózno badze

be naroz stracony chwecyc czas

Czemu mosz Te wierzec

w nen cały dzywny swiat

Żle w tobie je teli prowd

Werzuc całi żol

on zgaszi oczu łisk

Przeboczi Tobie downy snik

Choc be z naszech snieniów

nie roz smioł sa czas

jesz za pozdze nie je, nie

nolezc dlo se miesce

gdze nie boli nick

e tam budowac nową checz….

nen sledny lëst

w chëczë je cecho

òn spòkójno spi

a jô…

przëchódom nazôt

do naszëch dniów

wcyg jes tak krótkò

czë tégò chcą, czë nié

Wierzã, że czedes pòtkóme sã,

W pòstąpnym żecym, nôlezã Ce

Piszã do Cebie

bò ju je czas

zgaszëc nen òdżiń

co wcyg sa pôli w nas

jic tede precz

kòchóny mój

mòże za stalat…

czedes mdzesz wiedzôł

tak mùszało bëc…

Wierzã, że czedes pòtkóme sã,

W pòstąpnym żecym, nôlezã Ce

Wszëtkò mô swój môl i czas – dobre i złe

co nam namienione, nie òbeńdze nas

Chòc rzeka Ce: òdeńc

to jesz nie je kùńc

bò czëdes nagwes

zjiscy sa nen snik

Wierzã, że czëdes pòtkóme sã,

W pòst apnym żecym, nôlezesz mie

Wierzã, że czëdes pòtkóme sã,

W pòstãpnym żecym, nôleza Ce