wt., séw. 11th, 2007 | Dodóné przez: ala
Żecé je procem szëkù
Wiedno felëje czasu
Na rozmeszlanié
Na gôdkã z przëjacelstwã
Na wskôzanié drodżi wanożnikòwi
Żebë òtemknąc dwiérze białce
Jidący z pakùnkama…
A dlôcze?
Bò nót je zdobëc wpisë do CV
Jisc do robòtë jedny, drëdżi…
Zorgowac dëtczié na nowi wzernik abò kòmpùtr
Ë jachac na wanogã gdzes gdze ju są gònë lëdztwa
A dlôcze?
Bë na kùńc òbùdzëc sã w zarkù…
Kategòrëjô: Òglowô
A jô sã z tim nie zgòdzã
Sygô czasu!
Sygô na miłotã do białczi
(20 lat ë je jesz wikszą jaką bëła na zôczątkù)
Na miłotã wespólnëch dzecy
Sygô na robienié felów ë ùczbë na nich
Robòta to nié żorgòwanié dëtków
Robòta to zwëczajny egzystencjalny mùsz
Równak króm ni je swiat jaczégò
nicht nama nie je w sztãdze wzyc
Wòlné mëszlë
Wòlné słowa
Rodzënza
Drësze
A przed zarkã nicht nie ùcecze
Żëcé dlô mie nie je procem szëkù
nie je letczé, le je jaczé je
je pëszniészé z człowieka co òbarchniałosc drëdżegò achtëjë
(Mòji Sylwiji to sélajã, w dëchù – lëftã ë nëkã Të mòjim)
Òptimizno!
Të jes jak zdrowié!
Leno Ce trzeba trzëmac
Bò do zarkù ùceczesz!
I gratulëjã Markù!
Chòc dlô mie to nawetka robòta nie je egzystencjalnym mùszã,
ale redotą fùl serca, doch dërch robiã dlô kaszëbiznë – tatczëznë mòji swiãti
i niech òstónie ju tak na wiedno amen
Në jo, to dô robòtã ë robòtã. Ù mie je prawie tak, że z jendny żëjema (to je prawie nen mùsz), a drëgą móm pò ti pierszi robòce ë na dôwô wiele rëdotë, chòc czasã téż pòtikô sã z niezrozmieniém (le to ju bùten dodomù) – nimò tegò je òna jakno òdpòczink.
Na wiérztã to je takô kùsk prowokacjô. Jak widzã nawetka mie sã ùdało
Slednym czasã kòl mie je dosc tëli lëdzy, chterny nie rozmieją sã cesze z tegò co jima żëcy dôwô. Kù reszce pò malińkù traca jem wiarã w to, ze mògą bëc jinszy.
W tim czase też jem sã mùsza zastanowic jak wezdrzi mòji żecy ë czë jô robia tak czej òni?
Prôwda bëła dlô mie òsoblëwie strasznô. Chòc dzys mësla, ze równak nie je tak lecho
Ceszã sã, że Të Markù podchôdosz w prawie taczi sposób do żëcô. Blós pozazdroscëc Twòji Sylwji.
E móm nôdzeja, że mòja robòta bãdze dlô mie wiedno taką rëdotą czej dlô Hanë. Ë téz, że mdã wiedno mieć czas na dzejanié dlô naji swiãti tatczëznë.
Procem szëkù je, czéde młodzëzna mô taczé wszeczëcé jak lëteracczi subiekt w ti wiérzce.
Żle młodi lëdze tak mëszlą, “źle się dzieje w państwie duńskim”.
Jakbë jô nie wiedza, jak stôrô je poétka, jô bë so pòmësla: gwësno to je dokôz człowieka, co ju wiele przeżëł, wiele wëcerpiôł, wiele widzôł – człowieka, jaczémù żëcô ju dosadzëło. Wierã òn ju je w latach…
Leno jô jem wiédnô, że lëteracczi subiekt ë ùsodzca to nie je to samo, że jô nie darwóm jich zeszlachowac, nie darwóm, nie muszã… Dlôcze mie je tak żôl subiekta? òn je blós lëteracczi, równak to je blós, dëcht le lëteratura, pismienizna, to nie je prôwdzëwi żëcô. Nie je?