sob., séw. 08th, 2007 | Dodóné przez: ala
Jô bë chca kòżdą piãkną chwilã
Ùrëtac òd zabôczeniô
Kòżden cëdny dzyń
Ùtacec gdzes, gdze mdze żéł na wiedno
Kòżden spiéw ptôchaPôch kwiôtów
Parmień słuńca
Ùsmiéwk cezégò człowieka
Kòżdé dobré słowò
Rzekłe bez mie czë dlô mie
Kòżdą łizã szczescô
Derżenié serca
Spiéw dëszë
Kòżdą rzecz chternô dôwô
Dobré mësle
To wszëtkò ë jesz wiãcy
Ùretac òd zabôczeniô
Kategòrëjô: Òglowô

sob., 8. séw. 2007
Wiôlgą redotã czëje sã z Twòji wiérztë, Ala. Jaż sã chce ùsmiechac do cëzégò człowieka:) a szëkac kwiatów, słuńca i ptôcha!
Pòzdrówk!
sob., 22. séw. 2007
Cësza sã Haneczkò z kòżdégò ùsmiéwkù jaczi zagòscył na Twòji mùni dzãka mòjim wiérztom
strz., 16. stë. 2008
Baro pësznô wiérztka! Òsoblëwie widzy mie sã nen sztëczk: “Kòżden spiéw ptôcha Pôch kwiôtów Parmień słuńca Ùsmiéwk cezégò człowieka”
strz., 16. stë. 2008
To je mojo lubotno wierzta. Fejno, ze nie blós mie sa widzy;)
pòn., 20. ru. 2008
Mie so zdaje, że Gałczynsczi jakno ùsôdzca “Pieśni” je baro rôd z Twojégò dokôzu – peszné nawleczenié do jegò “ocalić od zapomnienia”.