Cze pamiatosz dercha sebie

z naszech downech dniów

Gdy młodi beł swiat

Cze pamiatosz o tech snieniach

o tech godkach jaż do rena

czede żecy miało szmaka

Rzecze co sa z Toba stało,

gdze nen widny łisk

chteren w Twojich oczach skrził

cze z nech downech snieniów

smieje sa dzys czas

Ju nie wierzysz wnetka w nick

Może prawie przeszła chwila

żebe godac z sobą wiacy

bez łże cze też drapanio ren

Może to jesz nie je wszetko

Może nie za pózno badze

be naroz stracony chwecyc czas

Czemu mosz Te wierzec

w nen cały dzywny swiat

Żle w tobie je teli prowd

Werzuc całi żol

on zgaszi oczu łisk

Przeboczi Tobie downy snik

Choc be z naszech snieniów

nie roz smioł sa czas

jesz za pozdze nie je, nie

nolezc dlo se miesce

gdze nie boli nick

e tam budowac nową checz….

Piszą do Cebie

nen sledny lëst

w chëczë je cecho

òn spòkójno spi

a jô…

przëchódom nazôt

do naszëch dniów

wcyg jes tak krótkò

czë tégò chcą, czë nié

Wierzã, że czedes pòtkóme sã,

W pòstąpnym żecym, nôlezã Ce

Piszã do Cebie

bò ju je czas

zgaszëc nen òdżiń

co wcyg sa pôli w nas

jic tede precz

kòchóny mój

mòże za stalat…

czedes mdzesz wiedzôł

tak mùszało bëc…

Wierzã, że czedes pòtkóme sã,

W pòstąpnym żecym, nôlezã Ce

Wszëtkò mô swój môl i czas – dobre i złe

co nam namienione, nie òbeńdze nas

Chòc rzeka Ce: òdeńc

to jesz nie je kùńc

bò czëdes nagwes

zjiscy sa nen snik

Wierzã, że czëdes pòtkóme sã,

W pòst apnym żecym, nôlezesz mie

Wierzã, że czëdes pòtkóme sã,

W pòstãpnym żecym, nôleza Ce

Bëła jem w lese… Czasã człowiek tak mô, ze nie mòże ju strzémac ë mùszi jisc, bò jaczis môl gò wòło. Mie nen las wòłoł ju òd czile dniów ë kù reszce jem sã wza ë pòszła.

Jem szła tam z mëslą ò wanodze, chtërna mdze dërowa jaczis czile gòdzënów ë nie je wôżne wiele, bò òb czas taczich sztótów czas je czësto niewôżny.

Równak skùńczyło sã na tim, że nôlazła jem jakąs łówkã ë òdda jem sã rozmeszlaniu. Pò prôwdze na łôwka nie bëla jakos tam le prawie Ta. I gwes dlôte wzãło mie na rozmeszlanié…

A mòże blós atmosfera négò placu? Òn je jaczis taczi krëjamny. Na ceszô… Czëc je blós wiater gdzes wësok szarpiący bómë za klatë ë letëchny szëmar autółów na główny dardze.

Ë no słuńce, chtërno mô stara przëlezc bez kòrónë bómów ë niewiedno jemù sã ùdaje. Kù reszce jak ju nie mòże przelezc tej to je znanka, ze to je czas jisc do dom…

To bãdze piãkny, no żëcé. Bò dlôczë bë miało bëc jinszi?

Żecé je procem szëkù

Wiedno felëje czasu

Na rozmeszlanié

Na gôdkã z przëjacelstwã

Na wskôzanié drodżi wanożnikòwi

Żebë òtemknąc dwiérze białce

Jidący z pakùnkama…

A dlôcze?

Bò nót je zdobëc wpisë do CV

Jisc do robòtë jedny, drëdżi…

Zorgowac dëtczié na nowi wzernik abò kòmpùtr

Ë jachac na wanogã gdzes gdze ju są gònë lëdztwa

A dlôcze?

Bë na kùńc òbùdzëc sã w zarkù…

Lec dëszo mòja!
Lec wësok, dalek!
Tam, gdze òcze nie sygną

Chudzy, weżi!
Jes wòlnô!

Lec!
Niech bez ce mòji òcze òbôczą zélony łączi,
Stegne rzéków westrzòd bòrów,

Lec!
Niech ùczëjã
Spiéw ptôszkòw,
Granie wiatru w ùszach

Jô òstanã tùwò
A Të…
Jes wòlnô

Mùszã jisc stegną
Chtërną jidã
Nie rozmiejã dlôcze
Mùszã
Je takô mòc, chternô
Pcha mnie do przodkù
Je chtos,
Chto prowadzy mnie za rãkã
Jak môłi dzeckò.
Czsã nie chcã
Odtrąciwôm rãkã
Chcã jisc sama
Tede…
Gùbiã sã w żëcym
Jak na bagniszczu
Le czejã kroczi kòl se
I wiém, że sã nie ùlãknã,
Bo Te jes kòl mnie

Jô bë chca kòżdą piãkną chwilã

Ùrëtac òd zabôczeniô

Kòżden cëdny dzyń

Ùtacec gdzes, gdze mdze żéł na wiedno

Kòżden spiéw ptôchaPôch kwiôtów

Parmień słuńca

Ùsmiéwk cezégò człowieka

Kòżdé dobré słowò

Rzekłe bez mie czë dlô mie

Kòżdą łizã szczescô

Derżenié serca

Spiéw dëszë

Kòżdą rzecz chternô dôwô

Dobré mësle

To wszëtkò ë jesz wiãcy

Ùretac òd zabôczeniô