Bëła jem w lese… Czasã człowiek tak mô, ze nie mòże ju strzémac ë mùszi jisc, bò jaczis môl gò wòło. Mie nen las wòłoł ju òd czile dniów ë kù reszce jem sã wza ë pòszła.
Jem szła tam z mëslą ò wanodze, chtërna mdze dërowa jaczis czile gòdzënów ë nie je wôżne wiele, bò òb czas taczich sztótów czas je czësto niewôżny.
Równak skùńczyło sã na tim, że nôlazła jem jakąs łówkã ë òdda jem sã rozmeszlaniu. Pò prôwdze na łôwka nie bëla jakos tam le prawie Ta. I gwes dlôte wzãło mie na rozmeszlanié…
A mòże blós atmosfera négò placu? Òn je jaczis taczi krëjamny. Na ceszô… Czëc je blós wiater gdzes wësok szarpiący bómë za klatë ë letëchny szëmar autółów na główny dardze.
Ë no słuńce, chtërno mô stara przëlezc bez kòrónë bómów ë niewiedno jemù sã ùdaje. Kù reszce jak ju nie mòże przelezc tej to je znanka, ze to je czas jisc do dom…
Slédné dopòwiescë